ابله !

ابله تو یه مرفه بی دردی که از فرط بیکاری برای خودت مشکل تراشی میکنی.دغدغه هات و مشکلاتت یک هزارم بقیه هم نیست.دختره ی بیخود!

احساس میکنم من و امثال من اینقدر داشته هامون زیاده که چشامونو روی محرومیت های همه آدما بستیم و نگاه میکنم چی نداریم یا چیو گم کردیم،دائم بخاطرش با یه حالت تصنعی در سوز و گدازیم!

روزگار غریبی ست نازنین...